Deprecated: Non-static method JSite::getMenu() should not be called statically, assuming $this from incompatible context in /home/patrasho/public_html/templates/gk_bluap/lib/framework/helper.layout.php on line 117

Deprecated: Non-static method JApplication::getMenu() should not be called statically, assuming $this from incompatible context in /home/patrasho/public_html/includes/application.php on line 536

Τι πρέπει να γνωρίζω για την Ομοιοπαθητική θεραπεία;

Τι περίπου θα με ρωτήσει ο ομοιοπαθητικός ιατρός;
Ο ομοιοπαθητικός γιατρός για να μπορέσει να θεραπεύσει κάποιον ασθενή πρέπει να έχει στα χέρια του ένα πλήρες ιατρικό ιστορικό. Έτσι, θα ρωτήσει για το κύριο πρόβλημα, τι ακριβώς είναι, πότε άρχισε, μετά από τι εμφανίστηκε, από τι επιδεινώνεται ή βελτιώνεται ή αν σχετίζεται με κάτι άλλο. Θα ρωτήσει για το ατομικό και οικογενειακό ιστορικό, δηλαδή για όλες τις παθήσεις που υπήρξαν ή υπάρχουν στην οικογένεια. Επίσης θα ρωτήσει για γενικά πράγματα όπως π.χ. αν ο ασθενής ζεσταίνεται ή κρυώνει, τι επίδραση έχει πάνω του ο ήλιος, η βροχή, η υγρασία, η θάλασσα, κ.λ.π. Θα τον ρωτήσει για τον ύπνο του και ποιες τροφές του κάνουν καλό ή τον χειροτερεύουν. Μεγάλο βάρος δίνεται και σε ερωτήσεις σχετικές με τον ψυχισμό του ασθενούς, αν δηλαδή ο είναι κλειστός ή ανοιχτός τύπος, κοινωνικός ή μοναχικός, αν έχει κάποιους φόβους, αν είναι ευερέθιστος, υποχωρητικός, ευσυγκίνητος, ντροπαλός, σχολαστικός κ.λ.π. Όταν ο ομοιοπαθητικός γιατρός συγκεντρώνει όλες αυτές τις πληροφορίες προσπαθεί να βρει ποιο φάρμακο ταιριάζει σε αυτήν την εικόνα που έχει μπροστά του (επειδή η ομοιοπαθητικη φαρμακολογία περιγράφει τα φάρμακα μετά συμπτώματα (σωματικά και ψυχικά) που παρήχθησαν σε υγιείς κατά τη διάρκεια πειραμάτων και θα το δώσει στον ασθενή.
Η αύξηση των συμπτωμάτων είναι απαραίτητη για να αρχίσει μια ομοιοπαθητική θεραπεία;
Δεν είναι απαραίτητο κάτι τέτοιο. Πολύ συχνά η θεραπεία επέρχεται δίχως να παρουσιαστεί έξαρση στα συμπτώματα. Στην ομοιοπαθητική θεραπεία βέβαια το φαινόμενο της λεγόμενης "θεραπευτικής επιδείνωσης" δεν είναι ασυνήθιστο μια κι ο οργανισμός βοηθείται να βρει μια νέα ισορροπία μέσα από την ομοιοπαθητική αγωγή. Κάτι τέτοιο όμως γίνεται πάντοτε μέσα στα πλαίσια της ασφαλούς οικονομίας του όλου οργανισμού και δεν ενέχει καμμία απολύτως επικινδυνότητα. Αυτή η "αντίδραση" δεν είναι τίποτε άλλο από μία συνήθως ολιγόωρη ή ολιγοήμερη κι επομένως παροδική επιδείνωση κάποιου ή κάποιων απλών συμπτωμάτων όπως πονοκέφαλοι, κνησμός κ.λπ. σχετικών ή άσχετων με την παθολογία του ασθενούς και ποτέ βέβαια δεν πρόκειται για συμπτώματα που είναι σοβαρά και κρίσιμα ίσως για την ζωή τους σθένους (π.χ. αρτηριακή πίεση, αιμορραγία κλπ). Προκαλείται από την κινητοποίηση του αντιδραστικού μηχανισμού του οργανισμού στο να αντιμετωπίσει τη νοσηρή διαδικασία. Επομένως πρόκειται για κατάσταση που όχι μόνο δεν είναι προβληματική ή ανεπιθύμητη για την αγωγή αλλά είναι ενδεικτική της δράσης του ομοιοπαθητικού φαρμάκου και βέβαια ποτέ δεν χρειάζεται να διακοπεί η αγωγή αφού δεν είναι ποτέ αυτή η αρχική επιδείνωση επικίνδυνη.
Υπάρχει εμφάνιση παλαιών συμπτωμάτων του ασθενούς στη διάρκεια της ομοιοπαθητικής θεραπευτικής πορείας; 
Είναι χαρακτηριστική αλλά παραπλανητική η έκφραση που λέγεται ότι: "ό,τι είχες στο παρελθόν θα στο βγάλει στην επιφάνεια το ομοιοπαθητικό φάρμακο". Όμως να τι ακριβώς συμβαίνει. Πράγματι στη διάρκεια της ομοιοπαθητικής θεραπείας μπορεί να έχουμε ανάδυση παλαιών συμπτωμάτων ή ευαισθησιών του ασθενούς που πάντοτε όμως εστιάζονται σε επίπεδα (όργανα, συστήματα ή λειτουργίες) πιο επιφανειακά και λιγότερο σημαντικά απ' αυτά της παρούσας νόσου και ποτέ και σε καμία περίπτωση δεν αφορούν επανεμφάνιση παλαιότερων σοβαροτέρων και πιο εσωτερικών ευαισθησιών από εκείνες της παρούσας κατάστασης τους ασθενούς. Ετσι π.χ. αν κάποιος είχε στη παιδική του ηλικία μια δερματοπάθεια που τον ταλαιπώρησε αρκετά και την οποία καταπίεσε με ισχυρά φάρμακα - κορτιζονούχες αλοιφές στη προκειμένη περίπτωση - και μετά από ένα διάστημα αναπτύσσει ημικρανίες που τον ταλαιπωρούν ιδιαίτερα και για τις οποίες αναζητεί απεγνωσμένα βοήθεια στην Ομοιοπαθητική, υπάρχει περίπτωση ενώ αντιμετωπίζονται με επιτυχία οι κεφαλαλγίες του, να εκδηλώσει για μικρό χρονικό διάστημα ήπια συμπτώματα της παλιάς δερματικής του ευαισθησίας. Αυτό όμως είναι και παροδικό φαινόμενο και καθόλου σοβαρό ή απειλητικό για τον ασθενή αλλά αντίθετα είναι ιδιαίτερα θετικό σημείο και ενδεικτικό της βαθειάς θεραπευτικής πορείας του ασθενούς αφού παρατηρείται μια μετατόπιση του κέντρου βάρους της διαταραχής του οργανισμού από το κέντρο προς την περιφέρεια. Συμβαίνει δηλ. ένα είδος εκτόνωσης της νοσηρής διαταραχής (οι ασθενείς συχνά το αποκαλούν "ξεθύμασμα της αρρώστιας"). Να τονίσουμε και πάλι ότι η σωστή εφαρμογή της ομοιοπαθητικής θεραπείας (κλασική ομοιοπαθητική ιατρική) δεν περικλείει κανένα κίνδυνο βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα.
Πόσο καιρό μετά την έναρξη της αγωγής μπορούμε να περιμένουμε τα αποτελέσματα της θεραπείας, με τα Ομοιοπαθητικά φάρμακα;
Τα Ομοιοπαθητικά φάρμακα βοηθούν τον οργανισμό σαν ένα ενιαίο σύνολο και τα αποτελέσματα που εμφανίζουν είναι θεραπευτικά και όχι προσωρινά. Για την ημικρανία π.χ. δεν υπάρχει ένα παυσίπονο που εμφανίζει την δράση του σε λίγα λεπτά, διαρκεί για λίγο και στη συνέχεια να χρειάζεται επανάληψη του φαρμάκου. Η ημικρανία αντιμετωπίζεται σαν μια διαταραχή ολόκληρου του οργανισμού που απαιτεί συστηματική θεραπεία. Ο χρόνος που εμφανίζονται τα αποτελέσματα δεν είναι σταθερός και ο ίδιος για όλους τους αρρώστους αλλά εξαρτάται από τις δυνάμεις που διαθέτει ο οργανισμός και μπορεί να αντιδράσει στην θεραπεία. Το ελάχιστο που απαιτείται είναι ένας μήνας, που επιτρέπει να εμφανιστούν τα αποτελέσματα και να διαπιστωθούν από τον άρρωστο και τον γιατρό. Σε μερικές περιπτώσεις ανάλογα με τη βαρύτητα της αρρώστιας απαιτείται πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, μερικές φορές απαιτούνται περισσότερο από 6 μήνες για να εμφανιστούν σταθερά αποτελέσματα. Δηλαδή η δράση των ομοιοπαθητικών φαρμάκων δεν προσομοιάζει με τη δράση των άλλων φαρμάκων. Οταν όμως επιτευχθεί κάποιο αποτέλεσμα τότε αυτό είναι σταθερό. Εξαίρεση αποτελούν οι οξείες περιπτώσεις, π.χ. πυρετός, κρυολόγημα, γαστρεντερίτιδα κ.λπ. όπου ο οργανισμός παρουσιάζει πολύ πιο σύντομα την θεραπευτική αντίδραση του, γιατί στα πλαίσια λειτουργίας του οργανισμού υπάρχουν βαρύτερες και ελαφρύτερες καταστάσεις ασθένειας και ανάλογα έχει τον χρόνο ο οργανισμός να αντιδράσει.
Πόσο διαρκεί μια θεραπευτική αγωγή και από τι εξαρτάται;
Καταρχήν όσο απαιτείται να εμφανιστεί το θεραπευτικό αποτέλεσμα της θεραπείας. Αλλά και μετά την εμφάνιση του επιθυμητού αποτελέσματος η θεραπεία πρέπει να συνεχιστεί οπωσδήποτε για κάποιο χρονικό διάστημα, που και αυτό εξαρτάται σε κάθε περίπτωση, ώστε να σταθεροποιηθεί η νέα κατάσταση υγείας του οργανισμού. Θα λέγαμε ότι σε αρρώστια που θεραπεύεται υπάρχει μια φάση ανάρρωσης, στη διάρκεια της οποίας ο άρρωστος πρέπει να παίρνει φάρμακα για να πετύχουμε όσο το δυνατό σταθερότερο αποτέλεσμα. Επειδή τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι χωρίς ανεπιθύμητες δράσεις και παρενέργειες ο χρόνος δεν είναι περιοριστικός παράγων στην συνέχιση της θεραπείας.
Σε μια οξεία ασθένεια το θεραπευτικό αποτέλεσμα είναι άμεσο και επιτυγχάνεται σε σύντομο χρόνο. Στις χρόνιες περιπτώσεις όμως δεν είναι πάντα δυνατό - τις περισσότερες φορές τουλάχιστον - να υπάρξει άμεσο θεραπευτικό αποτέλεσμα, ιδιαίτερα όταν οι ασθενείς έχουν έλθει στην ομοιοπαθητική αφού δοκίμασαν πρώτα όλες τις άλλες μεθόδους χωρίς επιτυχία. Η διάρκεια της θεραπείας εξαρτάται από την βαρύτητα του προβλήματος, την χρονιότητα του τη χρήση άλλων φαρμάκων, τη κληρονομικότητα, την ηλικία του ατόμου κ.ά. Η ομοιοπαθητική θεραπεία είναι απολύτως εξατομικευμένη. Κάθε ασθενής έχει τις δικές του ανάγκες, και η θεραπεία και οι επισκέψεις προσαρμόζονται σε αυτές. Ετσι, η συχνότητα των επισκέψεων διαφέρει, αναλόγως του επιπέδου υγείας του ασθενούς και των παθολογικών καταστάσεων που αντιμετωπίζει. Σε γενικές γραμμές, για ένα ασθενή μέσης υγείας, η δεύτερη επίσκεψη ακολουθεί συνήθως 30-40 ημέρες μετά τη λήψη του φαρμάκου, ενώ οι επόμενες επσκέψεις, εφόσον διαπιστωθούν τα θετικά αποτελέσματα της θεραπείας, μπορούν να είναι πολύ αραιώτερες (ανά τρίμηνο, εξάμηνο, κλπ, αναλόγως των προβλημάτων υγείας του ασθενούς).
Είναι απαραίτητο να συνεχίζει ο ασθενής επ'άπειρον την ομοιοπαθητική αγωγή;
Όχι. Από τη στιγμή που θα αισθανθεί αρκετά καλά, συμβουλευόμενος και τον ομοιοπαθητικό γιατρό του, μπορεί να σταματήσει την αγωγή του και να επανέλθει στο γιατρό μόνο σε περίπτωση υποτροπής της αρχικής ασθένειας ή σε εμφάνιση κάποιας άλλης.
Αν παρουσιαστεί κάποιο οξύ πρόβλημα κατα τη διάρκεια της θεραπείας;
Αν κατά τη διάρκεια της θεραπείας παρουσιαστεί κάποιο οξύ πρόβλημα ( κρυολόγημα, διάρροια, έντονος πονοκέφαλος, επιπεφυκίτις κ.λ.π. ), το καλύτερο θα είναι ο ασθενής να έλθει σε επαφή με τον ομοιοπαθητικό γιατρό του για να του δώσει το αντίστοιχο ομοιοπαθητικό φάρμακο ή να του πει τι να κάνει. Αν όμως δεν μπορέσει εκείνη τη στιγμή να επικοινωνήσει με το γιατρό του και πρέπει οπωσδήποτε κάτι να πάρει, μπορεί να χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε συνηθισμένο ( αλλοπαθητικό ) φάρμακο. Δεν υπάρχει κανένας φόβος παρενέργειας ή κάποιας αρνητικής αλληλεπίδρασης αλλοπαθητικών και ομοιοπαθητικών φαρμάκων σε μια τέτοια περίπτωση.